alogomyga

ΣΗΙΤ!!!

2010-09-11T08:25:00.004+03:00

ΣΗΙΤ!!!!!!ΜΟΤΗΕΡΦΘΨΚΕΡΣ!!!Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό αλλά η φύση είναι πουτάνα(όπως ξέρετε όσοι βλέπετε ΣΚΑΙ) το μικρό ψάρι έχει αγκάθια πνίγετε το μεγάλο το ξερνάει και πέφτει νεκρό.Το μικρό επιβιώνει μέχρι να έρθει το επόμενο μεγάλο κ το καταπιεί.Απόδειξη ότι το μέγεθος δεν μετράει...

Η αλογόμυγα σας μισεί...

2010-09-09T07:26:00.002+03:00

Σας μισώ...χωρίς ίχνος ντροπής...χωρίς ίχνος ευθιξίας...κοιτάζοντας στο καθρέφτη βλέπω το λιωμένο κερί που χύθηκε στο καλούπι αυτής της κοινωνίας κ ιδού...εγώ...εσύ...εμείς....Μια μαλακία που σου βγαίνει σε καλό...μια καλή πράξη που τελικά σκοτώνει...Ένα γαμημένο χάος είναι όλα...απρόβλεπτα συναρπαστικά καταθλιπτικά μανιακά σαν ένα ξέφρενο τρένακι τρόμου που είμαστε όλοι μέσα κ επαναλαμβάνεται μέχρι να συγκρουστεί με μια θλιβερή μουτσούνα κ ανατιναχτεί...Καλημέρα σας...Συνεχίζω να σας μισώ...

Έρωτας και τίποτε άλλο

2008-04-26T13:45:00.003+03:00

Έπινα αμέριμνος τον φραπέ μου εκείνο το απόγευμα καθώς έψαχνα στο Internet το soundtrack της ταινίας Godfather. Με μάτια καρφωμένα στην οθόνη, χείλια κολλημμένα στο καλαμάκι, στο δεξί χέρι το ποτήρι και το αριστερό πάνω στα πλήκτρα περιδιάβαινα ατέλειωτες σελίδες μέχρι να βρω αυτό που ψάχνω. Όπως πάντα, άλλο ψάχνω και αλλού καταλήγω. Απορροφημμένος στην αναζήτηση δεν πρόσεξα τον απρόσκλητο επισκέπτη.

-«Ε, ψιτ!» άκουσα μια ψιλή φωνή να μου λέει.
-«Ει, σε σένα με το καλαμάκι μιλάω»

Γύρισα το αποχαυνωμένο βλέμμα μου προς τη μεριά της φωνής και από την έκπληξη που μου προκάλεσε το θέαμα έπεσε το ποτήρι από τα χέρια μου, το καλαμάκι παρέμεινε κολλημμένο στο στόμα μου και έμεινα να κοιτάω αποσβολλώμμενος την παράξενη σκηνή. Πάνω στο δεξί μου ηχείο καθόταν στη στάση του λωτού ένα στρουμπουλό ξανθό μωρό,γυμνό με άσπρα μικρά φτερά και ένα τόξο περασμένο στον αριστερό του ώμο (όχι δεν παίρνω ναρκωτικά!). Καθόμασταν και οι δύο αμίλητοι κοιτώντας ο ένας τον άλλο για περίπου ένα λεπτό. Τελικά το ξανθό ανθρωπάκι έσπασε την αμήχανη σιωπή.

-«Χαίρεται, φαντάζομαι ότι κατάλαβες ποιός είμαι...»
-«Γειά σου...νομίζω ναι...είσαι ένα φρικιό της φαντασίας μου...»

Το αγγελάκι στραβομουτσούνιασε πετάρισε τα μικρά του φτερά και με ένα εντυπωσιακό ελικοειδές πέταγμα προσγειώθηκε στο αριστερό μου ηχείο.

-«Η μια άποψη λέει ότι ναι, είμαι αποκύημα της φαντασίας σου...Η άλλη όμως λέει ότι είμαι ο Έρωτας και ήρθα μόλις με κάλεσες.»
-«Εγώ; Εγώ δεν κάλεσα κανέναν...Πώς είναι δυνατόν;»
-«Ξέρεις, με καλούν όσοι δεν με καλούν.Ω δείχνεις σαστισμένος...Πάντως είσαι τυχερός, ποιό εύκολα βρίσκεις υδραυλικό στις μέρες μας παρά τον έρωτα...»

Το μυαλό μου άρχισε να δουλεύει πυρετωδώς. «Δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό. Ονειρεύομαι ή μάλλον τρελάθηκα». Κάνοντας αυτές τις σκέψεις κούνησα απειλητικά τα χέρια μου προς το μέρος του προσπαθώντας να το διώξω. Το πλασματάκι άρχισε να πετάει, απέφυγε περίτεχνα τα χέρια μου, πήρε φόρα και μου ‘χωσε μια γροθιά στη μύτη. Οχ, τι πόνος ήταν αυτός! Μεγάλη δύναμη έχει ο Έρωτας!

Αφού λοιπόν είδα ότι δεν με παίρνανε οι τσαμπουκάδες με αυτό το τυπάκι κάθισα ήσυχος στ’ αυγά μου.

-«Λέγε λοιπόν, τι θες από μένα» είπα με περίσσεια αγένεια στον τόνο της φωνής μου.
-«Εγώ δεν θέλω τίποτα, εσύ είσαι αυτός που θέλει κάτι από μένα...Είσαι και αγενής όπως κατάλαβα...Πήγες να με χτυπήσεις, χωρίς βέβαια να ξέρεις ότι σε όποια μάχη και αν έχω λάβει μέρος έχω βγει ανίκητος...»
-«Σαν τι δηλαγή να θέλω από ένα χαζό μωρό; Παράτα με ήσυχο...»

Το ανθρωπάκι γέλασε υστερικά, με ένα γρήγορο σάλτο βρέθηκε στο πληκτρολόγιό μου και άρχισε να πηδάει από το ένα πλήκτρο στο άλλο.

-«Εσύ δεν ήσουν αυτός που έλεγε ότι δεν βρίσκει καμία ουσία στη ζωή, ότι χρειάζεται κάτι που να τον συγκλονίσει, να τον βγάλει από την ρουτίνα και άλλες τέτοιες τρίχες;»
-«Ναι τα λέω αυτά στις μεγάλες απελπισίες μου...»
-«Σου λέω λοπόν ότι έχω το φάρμακο...Θα σε κάνω να ερωτευτείς πραγματικά»
είπε το ανθρωπάκι καθώς στεκόταν στο Enter σαν ολυμπιονίκης στο βάρθρο του.
-«Αρκετά πήρα από τον έρωτα, πόνο και δυστυχία...ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω άλλο...»

Ο Έρωτας πετάρισε πάλι τα φτερά του, στριφογύρισε για λίγο πάνω από το κεφάλι μου και τελικά κάθισε οκλαδόν στον δεξί μου ώμο.

-«Ω τι κουτοί που είστε εσείς οι άνθρωποι. Συνεχώς παραπονιέστε για όλα. Όλοι λέτε ότι έχετε ερωτευτεί και πληγωθήκατε. Είναι όμως τις μοίρας σας γραφτό να ερωτεύεστε ξανά και ξανά μέχρι, αν είστε τυχεροί τελικά, να βρείτε το τέλειο»
-«Και γιατί γίνεται αυτό ρε Έρωτα;» ρώτησα απορημένος.
-«Αυτό γίνεται κουτό μου αγόρι επειδή ο έρωτας είναι αυτός που δίνει ουσία στη ζωή σας . Ο έρωτας για ένα πρόσωπο σου δίνει δύναμη, χαρά, σκοπό και πόνο. Άλλωστε είναι καλύτερα να πονάς παρά να μην νιώθεις τίποτα. Τουλάχιστον νιώθεις πιο ζωντανός.Μην ξεχνάς ότι ο έρωτας έχει πολλά είδη. Μπορείς να ερωτευτείς έναν άνθρωπο, μια ιδέα, ένα ιδανικό ή όλα αυτά μαζί και τότε είναι που θα νιώσεις τελείως γεμάτος στην ψυχή.Κοίτα τι κάνεις αυτή τη στιγμή! Ψάχνεις για ένα χαζό soundtrack αντί να γεύεσαι δύο γεμάτα κόκκινα χείλη.Εκτός από αγενής είσαι και ηλίθιος..»

‘Ολα αυτά ηχούσαν όμορφα στ’αυτιά μου αλλά ήταν θεωρία.Στην πράξη είδα άλλα εγώ...

Ο Έρωτας που μπορούσε να διαβάσει τις σκέψεις των ανθρώπων είχε έτοιμη την απάντηση.

-«Κάθε φορά που ερωτεύεσαι αποκτάς και λίγη από τη σοφία της ζωής. Γεύεσαι ένα μικρό κομμάτι ευτυχίας και πόνου που σε κάνουν πιο έμπειρο και σοφότερο, αν φυσικά χρησιμοποιήσεις σωστά αυτή τη γνώση και έχεις μάθει από τα λάθη σου. Έχεις καιρό να ερωτευτείς οπότε έχεις ξεχάσει...»

Το πλασματάκι πήδηξε από τον ώμο μου και στάθηκε πετώντας ακριβώς μπροστά μου...

Για μια στιγμή στάθηκα σκεφτικός. Λες να έχει δίκιο; Έχω ξεχάσει πια πως είναι να νιώθεις ερωτευμένος. Αυτό όμως που θυμάμαι καλά είναι ο αβάσταχτος πόνος του χωρισμού, τα βράδια της αϋπνίας μου, οι σκέψεις τρέλας που έκανα...Όχι. Δεν θέλω να ξαναερωτευτώ...

-«Φύγε!» ούρλιαξα «Χάσου από μπροστά μου, δεν έχω καιρό για άλλους έρωτες!»

Το πλασματάκι γέλασε για μια ακόμη φορά υστερικά.

-«Ξέρεις, δεν ήρθα να σε ρωτήσω για το αν θες να ξαναερωτευτείς...ήρθα απλά να στο ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΩ...»

Τότε ο Έρωτας έβγαλε ένα φωτεινό βέλος από το πουθενά, το έβαλε στο τόξο, τέντωσε τη χορδή και ΧΡΑΤΣ έσκισε τον αέρα...
Το σε μέγεθος καρφίτσας βέλος καρφώθηκε στο κέντρο του θώρακα μου. Αρχικά ένιωσα ένα μούδιασμα αλλά σε λίγη ώρα μια φωτιά έκαιγε κάθε σπιθαμή του κορμιού μου. Μια πύρινη ζέση με τύλιξε που είχε ως πηγή την καρδιά και λεωφόρους για να ξεχυθεί τις φλέβες μου...

-«Εις το επανειδήν φίλε μου» είπε ο Έρωτας με παιχνιδιάρικη φωνή «Σου έδωσα διπλή δόση μόνο και μόνο επειδή ήσουν αγενής...» φώναξε καθώς πετούσε έξω από το παράθυρο...
Τι γλύκα!Τι τρόμος!Αντιφατικά συναισθήματα πάλευαν στη ψυχή μου.Ναι ,είναι αλήθεια, το νιώθω, είμαι βαριά ερωτευμένος ξανά...Καθώς βυθιζόμουν στη καρέκλα η ματιά μου έπεσε στην οθόνη του υπολογιστή...Ο Έρωτας είχε σχηματίσει μια φράση με τα χοροπηδηχτά του πάνω στα πλήκτρα:

«Ερος Ανηκαται Μαχαν»

Χαμογέλασα.Με τη σκέψη ότι ο Έρωτας είναι ανορθόγραφος αποκοιμήθηκα....

Η Φωνή...

2008-04-09T19:40:00.005+03:00

Είναι στιγμές που μία φωνή μέσα μας παλεύει να βγει σαν ένα μωρό που κλοτσάει την κοιλιά της μάνας του λέγοντάς της ότι ήρθε η ώρα.Τότε είναι που ηχούν καμπανάκια στ' αυτιά μας, εκκωφαντικές σειρήνες που ουρλιάζουν ότι ήρθε η ώρα του τοκετού.Όμως τότε τί κάνουμε;Την πρώτη φορά που συμβαίνει νιώθουμε πανικό,ένα τεράστιο κύμα φόβου να κυριεύει το είναι μας όπως τότε που κλάψαμε όταν πήραμε την πρώτη μας ανάσα σε αυτόν τον κόσμο.Αγνοούμε τη φωνή, κλείνουμε τ' αυτιά της ψυχής μας μέχρι που ο θόρυβος σταματάει ν'ακούγεται πια.Έτσι συνεχίζουμε τη ζωούλα μας.Όμως σε ανύποπτο χρόνο και τόπο η φωνή επιστρέφει.Είναι δυνατότερη από πριν, ο τρόμος που νιώθουμε τεράστιος.Κάποιοι την ακούνε.Λέει πράγματα ανήκουστα.Πράγματα βαθιά κρυμμένα μέσα μας που νιώθουμε αλλά δεν τα λέμε.Πράγματα που φοβόμαστε να εξομολογηθούμε ακόμα και στον ίδιο μας τον εαυτό. Προσπαθούμε αμέσως λοιπόν να της βουλώσουμε το στόμα.Δύσκολα αντέχει κανείς την αλήθεια.Είναι τρομακτική όταν την ακούς.Πόσο μάλλον να την αποδεχτείς.Έτσι κάθε φορά που μας μιλάει εμείς την αγνοούμε μέχρι που τελικά βαριέται και αυτή.Η φωνή γίνεται όλο και πιο αδύναμη, ένας ψίθυρος μέχρι που εξαφανίζεται τελείως.Μας εγκαταλείπει και δεν μας επισκέπτεται πια.Δεν ενοχλεί.Έτσι συνεχίζουμε τη ζωούλα μας ήρεμα μέχρι και αυτή να τελειώσει.Υπάρχει κανείς που άκουσε τη φωνή;Υπάρχει κανείς που αποδέχτηκε την αλήθεια του;Την ελευθέρωσε ποτέ από μέσα του;Και αν ναι, τι είπε;Περιμένω τις απαντήσεις σας...

Άντε και καλή τύχη μάγκες....

Ασυναρτησίες....

2008-04-08T10:35:00.009+03:00

-Και αν δεν θες να είσαι αυτό που τελικά ανακαλύπτεις ότι είσαι, τότε τι γίνεται;;;

-Και αν το άλλο σου μισό είναι η καταστροφή σου;;;

-Και αν εσύ είσαι η καταστροφή του άλλου σου μισού;;;

-Γιατί όλοι παραπονιούνται ότι δεν βρίσκουν κατάλληλο σύντροφο ενώ ξεχνάνε ότι οι ίδιοι δεν είναι κατάλληλοι σύντροφοι για τους άλλους;;;

-Τρίζουν τα κόκκαλα του Μ.Αλεξάνδρου από τις παπαριές των εθνικιστών αυτές τις μέρες...

-Υπάρχει άραγε φαρμακοποιός που να δίνει χάπια αγνώστης ταυτότητας στους ασθενείς του;;;

-Ο φαρμακοποιός τις εθνικής άρσης βαρών τότε γιατί ισχυρίζεται ότι δεν ήξερε τι έδινε;;;

-Ζει ο Μ.Αλέξανδρος;;;

-Το Πολυτεχνείο ζει;;;

-Ποιός ζει και βασιλεύει και όλους τους δουλεύει;;;

-Δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα Φάνη-Πάλλη!!!

-Άραγε θα πάει ο Ζεβεδαίος να κάνει τεστ DNA για τα παιδιά του;;;

-Και αν δεν είναι του Ζεβεδαίου τότε ποιανού είναι;;;(Επιτέλους δικαιώνονται όσοι δεν ήξεραν την απάντηση)

-Πανούσης για υπουργός παιδείας και θρησκευμάτων εδώ και τώρα!!!

-Εδώ δε μπορούμε να λύσουμε το εθνικό μας σταυρόλεξο, θα λύσουμε το σκοπιανό και το κυπριακό;;;

-"Θα σ'αγαπώ για πάντα".Μόνο κάποιος που θα ζήσει για πάντα μπορεί να πει αυτή τη φράση.Ξέρετε κανέναν;;;

-Τότε γιατί όλοι λένε αυτή τη παπαριά;;;

-Ως πότε η βλακεία θα είναι της μόδας;;;

-"Μ'αγαπάς;"
"Σ'αγαπώ"
"Πόσο;"
"1/2 κιλό"

-Μήπως είδε κανείς τα χάπια μου;;;

ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΓΕΝΙΑ, ΤΙΜΗ:700 ΕΥΡΩ

2008-04-04T19:15:00.006+03:00

Ποιός περίμενε ότι η πιο ελπιδοφόρα γενιά θα ονομαζόταν γενιά των 700 Ευρώ. Ενώ στο εξωτερικό νέοι και νέες αποκτούν καίριες θέσεις στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα στην Ελλάδα η νέα γενιά έχει τεθεί στο περιθώριο. Άνθρωποι ηλικίας 22-30 ετών δε βρίσκουν δουλειά ή τουλάχιστον δεν βρίσκουν εργασία πάνω στο αντικείμενο σπουδών τους, αμοίβονται με πενιχρούς μισθούς, πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης των εκάστοτε εργοδοτών και καταπατούνται τα εργασιακά τους δικαιώματα π.χ. ασφάλιση. Είμαστε η πιο μορφωμένη γενιά που εμφανίστηκε ποτέ στο νεοελληνικό κράτος με πολλές προσδοκίες και απαιτήσεις παρ΄όλα αυτά θα είμαστε η πρώτη γενιά που θα ζήσει φτωχότερα από την προηγούμενη. Ενώ δημόσιες και ιδιωτικές επιχειρήσεις θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν, κερδοφόρα για τις ίδιες, αυτό το δυναμικό, κάνουν το αντίθετο προσδοκώντας στο εύκολο κέρδος από τους κακοπληρωμένους υπαλλήλους. Το μεγάλο κακό γίνεται στον δημόσιο τομέα, το άνδρο της αναξιοκρατίας. Προσλήψεις που αποβλέπουν στη ψηφοθηρία θέτουν σε θέσεις υπαλλήλους με πενιχρά προσόντα, τελείως άσχετους με το αντικείμενο. Για να μη μιλήσουμε για τους υπαλλήλους «δεινόσαυρους». Εργαζόμενοι «600 ετών» που δεν ξέρουν να χρησιμοποιούν PC και η μόνη αγγλική φράση που ξέρουν είναι “Hello Miss I love you”. Θέλετε να μιλήσουμε και για το εργασιακό μας μέλλον; Τι; Ασφάλιση είπατε; Ξεχάστε τη! Εμείς δε θα βγούμε ποτέ στη σύνταξη. Παρατηρείστε ότι στη συζήτηση για το ασφαλιστικό καμία από τις δύο πλευρές ούτε η κυβέρνηση αλλά ούτε και οι εργαζόμενοι περιλαμβάνουν τη γενιά μας. Μας ξέχασαν ή μας αγνοούν; Η ίδια η γενιά του Πολυτεχνείου που πάλεψε γι’ αυτά τα δικαιώματα, εμφανίζεται τώρα από τη πλευρά του ισχυρού να τα καταπατάει εις βάρος των παιδιών της! Προετοιμαστείτε λοιπόν για έναν πόλεμο γενεών. Έναν πόλεμο με τους ίδιους σας τους γονείς. «Γενιά του Πολυτεχνείου» vs «Γενιά των 700 Ευρώ». Ακόμα και ο τίτλος που μας δώσανε είναι εξευτελιστικός. Γι’αυτό ξυπνείστε. Ενωθείτε. Παλέψτε για τα δικαιώματα σας με όποιον τρόπο μπορείτε. Και όπως λέει και ο Βασίλης: «Φοβάμαι για όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα...»
Άντε και καλή τύχη μάγκες

Jim Morrison's film ΗWY-An American Pastoral

2008-04-04T14:30:00.006+03:00

Σπάνιο υλικό, η ταινία στην οποία πρωταγωνιστεί ο ίδιος ο Lizard King.Πραγματικά αξίζει να την έχετε στη συλλογή σας...

http://rapidshare.com/files/104613348/Jim_Morrison_s_film_HWY.part1.rar.html

http://rapidshare.com/files/104613373/Jim_Morrison_s_film_HWY.part2.rar.html http://rapidshare.com/files/104613379/Jim_Morrison_s_film_HWY.part3.rar.html http://rapidshare.com/files/104622845/Jim_Morrison_s_film_HWY.part4.rar.html http://rapidshare.com/files/104622836/Jim_Morrison_s_film_HWY.part5.rar.html http://rapidshare.com/files/104616553/Jim_Morrison_s_film_HWY.part6.rar.html

ΣΤΑΣΙΜΟΣ

2008-04-03T14:55:00.003+03:00

Όλα τόσο μπερδεμένα.Έξω φόβος για τους ανθρώπους μέσα φόβος για το σκοτάδι της σπηλιάς και αν έχει και κανένα δράκο ακόμα χειρότερα. Οπότε μένει στάσιμος, σχεδόν νεκρός, περιμένοντας ένα σημάδι. Όμως τίποτα δε φαίνεται να κινείται. Η πόλη μπροστά, η σπηλιά πίσω και αυτός στη μέση στάσιμος.Π ερίεργο θέαμα για τους περαστικούς. Και τώρα τι; Αδιέξοδο μέσα σε μια απέραντη πεδιάδα! Τραγελαφικό. Ανώμαλο. Άρρωστο. Δειλό. Ποιός όμως τον φόβισε; Θα του είπε τρομερά πράγματα για την πόλη, ίσως και για τη σπηλιά. Ποιός είναι αυτός ο τρομοκράτης; Και εκεί όμως που μένει στάσιμος δεν είναι ασφαλής. Συμμορίες διασχίζουν την πεδιάδα, ληστές που χτυπάνε μέχρι θανάτου ακόμα και για μάγισσες λένε που σου κλέβουν το μυαλό. Ποιός θα τον οδηγήσει; Ίσως το φως μιας πυγολαμπίδας ή η χρυσόσκονη κάποιας νεράιδας μέσα στη νύχτα. Άρχισε και να βρέχει. Λάσπες και βούρκος παντού τώρα γύρω του. Ποιός τρελός θα ξεκινούσε για μακρύ ταξίδι με τέτοιο δρόμο. Ας σταθεί λίγο ακόμα. Ας χαθεί μες στις σκέψεις του καθώς θα περιμένει....

ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ, ΕΝ ΛΕΥΚΩ

2008-04-03T12:41:00.005+03:00

People Are Strange

2007-09-02T23:49:00.002+03:00

Artist: The Doors
Title: People Are Strange

People are strange when you're a stranger
Faces look ugly when you're alone

Women seem wicked when you're unwanted
Streets are uneven when you're down

When you're strange
Faces come out of the rain
When you're strange
No one remembers your name
When you're strange
When you're strange
When you're strange

People are strange when you're a stranger
Faces look ugly when you're alone
Women seem wicked when you're unwanted
Streets are uneven when you're down

When you're strange
Faces come out of the rain
When you're strange
No one remembers your name
When you're strange
When you're strange
When you're strange
When you're strange
Faces come out of the rain
When you're strange
No one remembers your name
When you're strange
When you're strange
When you're strange

Ένας μεγάλος φιλόσοφος

2007-09-01T15:19:00.004+03:00

Νίτσε, Χαρούμενη Επιστήμη

Ένα πράγμα είναι απαραίτητο.- «Να δώσεις στιλ» στο χαρακτήρα σου- μία μεγάλη και σπάνια τέχνη! Ασκείται από εκείνους που επισκοπούν όλες τις δυνάμεις τους και τις αδυναμίες της φύσης τους, κι ύστερα τις ενσωματώνουν σ’ ένα καλλιτεχνικό σχέδιο, ώσπου να φανεί η καθεμιά σαν τέχνη και σαν λογικό και να γοητεύουν τα μάτια ακόμα και οι αδυναμίες. Εδώ προστέθηκε μια μεγάλη μάζα δευτερεύουσας φύσης. Εκεί αφαιρέθηκε ένα κομμάτι πρώτης φύσης-και τις δύο φορές ύστερα από μακρόχρονη άσκηση και καθημερινή δουλειά. Εδώ, το άσχημο που δεν ήταν δυνατό να αφαιρεθεί κρύφτηκε. Εκεί, επανερμηνεύτηκε κ έγινε υπέροχο. Πολλά στοιχεία που είναι θολά και εναντιώνονται στην απόπειρα διαμόρφωσής τους φυλάχτηκαν και χρησιμοποιήθηκαν για μακρινές προοπτικές: προορισμός τους είναι να υποδείξουν το μακρινό και το απροσμέτρητο. Τέλος, όταν η δουλειά έχει τελειώσει, γίνεται φανερό πόσο κυριαρχούσε και διαμόρφωνε τόσο το σύνολο όσο και τις λεπτομέρειες ο εξαναγκασμός, ο επιβαλλόμενος από ένα και μοναδικό γούστο. Το αν το γούστο αυτό ήταν καλό ή κακό μετράει λιγότερο απ’ ό,τι νομίζουμε- αρκεί ότι πρόκειται για ένα και μοναδικό γούστο!

Θέλω να μαθαίνω όλο και περισσότερο, να βλέπω ως ωραίο αυτό που είναι αναγκαίο στα πράγματα- έτσι θα γίνω ένας από εκείνους που κάνουν ωραία τα πράγματα.AMOR FATI (αγάπη της μοίρας): ας είναι αυτή η αγάπη μου από δω και πέρα! Δεν θέλω να κηρύξω πόλεμο εναντίον αυτού που είναι άσχημο. Δεν θέλω να κατηγορώ ούτε εκείνους που με κατηγορούν. Να κοιτώ αλλού: αυτή ας είναι η μόνη μου άρνηση! Και, με δυό λόγια: θέλω να είμαι, σε κάθε περίσταση, ένας άνθρωπος που λέει μόνο Ναι!

Νίτσε, Ανθρώπινο Πολύ Ανθρώπινο

Επιθυμία για βαθύ πόνο.- Όταν το πάθος έχει περάσει, αφήνει πίσω του μία σκοτεινή λαχτάρα για τον εαυτό του και, καθώς χάνεται, μας ρίχνει μία δελεαστική ματιά. Επομένως πρέπει να υπήρχε ένα είδος ηδονής στο μαστίγωμα που δεχτήκαμε από αυτό. Αντίθετα, τα πιο μετρημένα συναισθήματα φαίνονται ανούσια. Όπως φαίνεται, προτιμούμε την πιο βίαιη μη ηδονή από την άτονη ηδονή.

Νίτσε, Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα

Είπατε ποτέ ναι σε μια χαρά; Ω, φίλοι μου, τότε είπατε ναι και σε όλες τις οδύνες. Όλα τα πράγματα είναι δεμένα, μπλεγμένα μεταξύ τους, ερωτευμένα μεταξύ τους- αν θελήσατε ποτέ ένα πράγμα δύο φορές, αν είπατε ποτέ: «Μ’ αρέσεις ευτυχία! Γρήγορη κίνηση! Στιγμή!» τότε θελήσατε να τα ξαναβρείτε όλα!- Όλα εκ νέου, όλα αιώνια, όλα δεμένα, ερωτευμένα, μεταξύ τους, ω, έτσι αγαπήσατε τον κόσμο- εσείς αιώνιοι, τον αγαπήσατε αιώνιο και παντοτινό. Και στην οδύνη είπατε: πέρασε, αλλά έλα πάλι! Γιατί κάθε χαρά θέλει αιωνιότητα!

Νύχτες αϋπνίας και μοναξιάς

2007-08-31T21:39:00.004+03:00

Απόσπασμα από το βιβλίο του Oscar Wilde,Ντόριαν Γκρέι

Λίγοι είναι αυτοί που δεν έχει τύχει να ξυπνήσουν μερικές φορές πριν το χάραμα, είτε μετά από μία νύχτα δίχως όνειρα, από κείνες που μας κάνουν να ερωτευτούμε σχεδόν το θάνατο, είτε μετά από μια νύχτα φρίκης και παραμορφωμένης χαράς, όταν μέσα στα δώματα του μυαλού γλιστρούν φαντάσματα πιο τρομερά και από την ίδια την πραγματικότητα, το ένστικτο αποκτά τη ζωηράδα που κρύβεται σε κάθετι κωμικοτραγικό και παράδοξο και δίνει στη γοτθική τέχνη την ανθεκτική της ζωντάνια.Θα φανταζόταν κανείς πως η τέχνη αυτή είναι ειδικά η τέχνη εκείνων που το μυαλό τους έχει ταραχτεί απ’ την αρρώστια του ρεμβασμού.Σιγά, σιγά δάχτυλα λευκά τρυπώνουν μέσ’ απ’ τις κουρτίνες και μοιάζει να τρέμουν.Με μαύρα, φανταστικά σχήματα, βουβές σκιές σέρνονται στις γωνίες του δωματίου και μένουν εκεί κουλουριασμένες.Έξω, ακούγονται τα πουλιά που πεταρίζουν ανάμεσα στα φύλλα, ο θόρυβος των ανθρώπων που πηγαίνουν στις δουλειές τους, ή οι λυγμοί και οι αναστεναγμοί του ανέμου που κατεβαίνει από τους λόφους και περιτριγυρίζει το σιωπηλό σπίτι σαν να φοβάται πως θα ξυπνήσει αυτούς που κοιμούνται, ενώ ξέρει πως πρέπει να καλέσει τον ήλιο να βγει από την πορφυρή σπηλιά του.Το ένα μετά το άλλο τα λεπτά, σκοτεινά πέπλα σηκώνονται, σιγά σιγά τα πράγματα ξαναπαίρνουν το σχήμα και το χρώμα τους, και παρακολουθούμε την αυγή να ξαναδημιουργεί τον κόσμο με το αρχαίο του σχέδιο.Οι χλομοί καθρέφτες ξαναποκτούν τη μιμική ζωή τους.Τα σβηστά κεριά στέκουν εκεί που τα σβήσαμε, και δίπλα τους πεσμένο το βιβλίο που διαβάζαμε με τις μισές σελίδες του άκοπες ή το λουλούδι που φορούσασμε στο χορό, ένα γράμμα που φοβηθήκαμε να διαβάσουμε ή που διαβάσαμε χίλιες φορές.Τίποτα δεν μας φαίνεται αλλαγμένο.Μέσ’ από τις εξωπραγματικές σκιές της νύχτας ξαναγυρνά η ζωή που ξέραμε.Πρέπει να ξαναρχίσουμε από κει που σταματήσαμε, και τότε μας κυριεύει απρόβλεπτα η τρομερή αίσθηση της αναγκαιότητας που επιτάσσει να συνεχίσουμε να διοχετεύουμε την ενεργητικότητά μας στις ίδιες βαρετές και στερεότυπες συνήθειες, ή νιώθουμε μια άγρια επιθυμία ν’ ανοίξουν ένα πρωί τα βλέφαρά μας σ’ ένα κόσμο που πλάστηκε καινούριος στα σκοτεινά για ευχαρίστησή μας, έναν κόσμο όπου τα πράγματα θα ‘χουν καινούριο σχήμα και χρώμα, θα είναι αλλαγμένα ή θα έχουν άλλα μυστικά, έναν κόσμο όπου το παρελθόν θα έχει μικρή ή καθόλου θέση, ή έστω δεν θα επιβιώνει με τη μορφή της συνειδητής υποχρέωσης και της μεταμέλειας, γιατί ακόμη και η ανάμνηση της χαράς κρύβει πίκρα, και οι αναμνήσεις της απόλαυσης φέρνουν μαζί τους τον πόνο...

Έναρξη

2007-08-31T15:53:00.003+03:00

Καλωςήρθα και καλώς σας βρήκα,

Μέσα από αυτό το blog θα προσπαθήσω να εκφράσω τις απόψεις μου γύρω από την κοινωνία και τα προβλήματα την οποία ταλανίζουν.Στο δημοκρατικό (υποτίθεται κράτος το οποίο ζούμε) υπάρχουν αλήθειες που πρέπει να ακουστούν.Μου δίνεται λοιπόν η ευκαιρία επιτέλους να εκφραστώ και να προβληματιστώ μαζί σας.Επίσης στο μέλλον θα αναρτηθούν άρθρα,ποιήματα,αποσπάσματα βιβλίων,στίχοι και οτιδήποτε άλλο μας συγκινεί και μας αγγίζει βαθύτερα.Σας προσκαλώ λοιπόν να συμμετάσχετε!Για σχόλια,παρατηρήσεις στο air9894@hotmail.com

Τα λέμε

2007-08-30T00:25:00.002+03:00

Κι εγώ, λοιπόν, μια αλογόμυγα θα 'θελα να είμαι, μια αλογόμυγα που τσιμπάει τα άλογα όταν αδρανούν, κοιμούνται, τεμπελιάζουν...

ΣΩΚΡΑΤΗΣ